HAYATA GEÇEN DÜŞÜNCELER

second-child-harder-than-first-article

Bir düşünce düşer aklımıza, isteriz ki gerçekleşsin, harekete geçeriz, gayret ederiz, Allah gayreti sever. Niyetini görür, gayretini görür ve en sonunda mükâfatlandırır.

Bugün ailemizi büyütme kararı aldığımız günden bir sonraki önemli gün. Kızımız için önemli bir adım daha attık ve resmi olarak da kızımızı istediğimizi kanıtladık. Aylardır uğraştığımız ve biriktirdiğimiz evrakları en sonunda sosyal hizmet uzmanına teslim ettik ve bir oh çektik.

Bugün ikinci çocuğumuz sadece bir düşünce olmaktan çıktı ve resmi bir dosyaya dönüştü. Artık resmen iki yıl içinde bir kızımız daha olacak.

Peki, bundan sonra ne yapacağız? Nasıl olsa şimdilik ikinci bir çocuğa hazır değiliz ama iki yıl sonra isteyeceğiz, bundan eminiz. “Hazır olduğumuz gün bir telefon çalacak ve bebeğiniz sizi bekliyor, gelin görün.” diyecekler, biz de gideceğiz ve seni ilk kucağıma aldığımda kulağına şöyle fısıldayacağım: “Hoş geldin Sevgi, hoş geldin bebeğim.” Senin için çoook önceden hazırlıklara başladık. Birçok doktordan sağlık raporu aldık, mezuniyet belgelerimizi, özgeçmişlerimizi, mal varlığımızı sunduk, seni ne kadar istediğimizi anlattık durduk, anlatmaya da devam edeceğiz. Üç görüşme daha olacak. Görüşmelerde yine seni ne kadar çok istediğimi ve sana nasıl bir anne olacağımı anlatacağım.

Şu aşamada beni tek üzen şey senin için geçtiğimiz bu büyük adımları aile büyüklerinin pek anlamıyor oluşu. Keşke onlar da anlasalardı heyecanımızı. “Hamileyim” desem havalara uçarlar da, evrakları teslim ettik deyince aynı etkiyi yaratmıyor galiba:) Anneme ve babama bakıyorum, gayet soğukkanlı dinliyorlar bu büyük adımları. Onlar içlerinde neler yaşıyor acaba? Şaşkınlar mı? Karışıklar mı? Endişeliler mi? Havalara uçmuyorlar orası kesin:) Tek buruk yanım bu. Hamile olmak ile aynı etkiyi yaratmıyor evrak teslimi. Benim içsel hamileliğim ise çoktan başladı. İki yıl sürecek, bence şimdiden hormon değerlerim değişmeye başladı. Ama kim anlar ki karnım büyümeden içimdeki kimyasal değişimi? Sen anlarsın evlat edinen anne. Evet, beni bir tek sen anlarsın. İyi ki varsın.

Mona bize iki yaşında gelmişti, Sevgi ise birkaç aylıkken gelecek, böylece bebek sevgisini de tadacağız. Hep eskiye gidiyor kafam: “Doğal yoldan çocuğunuz olmayacak.” sözü iyi ki doktorumun ağzından çıktı. Çok şükür ki doğurmadan ikinciye anne olabilmenin zevkini tadacağım. Vücudumun son bir yıldır aynı doğuran bir anne gibi hormon salgıladığını biliyor musunuz? Vücudumdaki değişimleri doğuran arkadaşlarımınki ile kıyasladığımda, aynı değişimleri kendimde de gözlemliyorum. Mucize gibi.

Belki de bu planların hiç biri olmayacak, her şeyi yine en son Allah biliyor diye bitirmek istiyorum çünkü hayatta hiçbir şeyi iddia etmemeyi ve hiçbir şeye kesin gözüyle bakmamayı ve yaratanın planına uymayı anneliğe yolculuğum bana öğretti. Öğrenmeye devam eden anneliğe yolculuktaki dostlarıma selam olsun. Sizi seviyorum.

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir