,

SADECE SEVEBİLİR MİSİNİZ?

Portrait of family outdoors, close up

Tüp bebek denerken aslında farkında olmadan oruç tutuyoruz. Bildiğiniz gibi oruç tutmak sadece yemek yemekten uzak durmak demek değil, aynı zamanda insani (nefsani) diğer isteklerden de uzak durmaktır. Çocuk sahibi olmak isteyen nefsimiz yani egomuzdur. Ego bakar, zaman gelmiş, “Çocuk sahibi olmaya hazırım.” der. Zaten adı üstünde sahip olmak ister. “Ben de doğurayım ve çocuğum olsun.” der. Hatta birkaç ay denemeden sonra hamile kalmazsa, “Herkesin var, benim neden olmuyor?” der. Başkaları ile kendini karşılaştıran, onlarda var, ben de de olsun isteyen hep nefstir, egodur. Başımıza ne geliyorsa egomuzdan gelir. Ego içimizdeki yapay varlıktır. Bu varlık isteği egoda ezelidir. Hiç bitmez. Bitmeyecek. Egonun isteklerinden uzak durmak oruçtur. Oruç halindeyken ne olur biliyor musunuz? İçimizdeki sonsuz varlık görünür olur, hissedilir olur, huzur buluruz.

Egonuza dikkat edin. Çocuk isteyin ama sahip olmak istemeyin, annelik hissini tadın ama benim çocuğum demeyin, hep oruç haline bürünün. Az ve öz tadın. Az ve öz isteyin.

İşte içinizi biraz olsun rahatlatacak şey şu: Çocuk sahibi olmak isteyen içinizdeki ego siz değilsiniz. Egonuz sadece bir parçanız. Hiçbir şey istemeyen, sonsuz bir huzur içinde olan ruhunuz da var. Bir de sadece sevmeye gelmiş bir kalbiniz var. Kalbinizle başka bir kadının bebeğini sevebilirsiniz, ona bakabilirsiniz, ona annelik yapabilirsiniz. Onu sadece sevebilirsiniz. Ben şimdi bunu yapıyorum. Kızımı sadece seviyorum. Benim kızım demiyorum, egom sürekli diyor da onu dinlemiyorum:) Koruyucu anne olmak “sadece sevmeyi” en iyi öğreten şey. Egonuzun isteklerini bir kenara itip sadece sevebilir misiniz?

Bir türlü çocuk sahibi olamadıysanız bunun iki sebebi vardır. Birincisi sabrı öğrenmeniz gerekiyordur. İkincisi Allah’a teslim olmayı, yapanın yaptıranın Allah olduğunu, O isterse size hemen çocuk verebileceğini ama vermiyorsa size bir şey öğrettiğini bilin. Ben ne öğrendim biliyor musunuz? Her şey için şükretmeyi öğrendim. İsyan etmemeyi, tam tersine hevesle ne öğreneceğim acaba demeyi öğrendim. Öğrendim ve bitti dememeyi, her an imtihanda olduğumu ve her an yaratıcımdan geleni kabul etmeyi öğrendim. Üzülebiliriz, yas tutabiliriz, kuluz, aciziz ama yolumuz mutlaka Allah’ın verdiği ve vermediği her şeyden memnun olma haline bürünmek. Bu yoldayız dostlar. Anneliğe yolculuk, memnuniyete yolculuktur.

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir